You know, I always suspected positive thinking only helped those already inclined to it, but I never imagined it could make things *worse* for others.
I recently entered two different poetry competitions on the Internet. Real competitions, with prizes and everything. One called for limericks specifically, while the other was for short poetry of any form, but I entered limericks for both because I like limericks.
Which do you want to hear about first? The one in which I won a prize, or the other one?
Yeah, I thought you would. Nevertheless, I’ll start with the competition I didn’t win, in the hope of maintaining suspense. This took place on Lynne Murphy’s blog, Seperated by a Common Language, and the prize was a copy of a book that Lynne reviewed on the blog about British culture as compared to the American. To enter, you had to write a limerick that illustrates a potential misunderstanding between speakers of British and American English.
I scoured the archives of the blog for ideas, and after some thought decided to write a limerick playing on the two meanings of the verb “table” (as in “table a motion”). In British committee-speak it means to make something available for discussion, whereas in American committee-speak it means to stop making it available for discussion and get on with discussing something else instead.
My submission follows a long tradition of limericks that are deliberately incomplete (i.e. the joke lies in the fact that one or more lines are missing). Here it is:
“This limerick must quickly be written!”
Said the visiting member from Britain.
So in need of more minds
He tabled four lines -
[pause to give it time to sink in]
I didn’t expect to win. Examined closely it doesn’t really work, because tabing is more an action of the committee as a whole, not of an individual member. But it works well enough for a cheap joke. The winning poem was written by Richard English, and is reproduced below:
My girl has a fine pair of hooters
Attractive to gentleman suitors.
But don’t rush too far
They’re both on her car
And she toots them to warn slow commuters.
Now let me tell you about the other competition, which was easier because there were fewer competitors and more than one copy of the prize. Oh, and the prize is something that I’m really looking forward to, namely an uncorrected galley proof of Chad Orzel’s upcoming book, How to Teach Physics to Your Dog. (If you haven’t yet heard of this book, please follow the link and browse for a while. It will give you a bit of context.)
The competition, which took place on Chad’s blog, was to write a short poem about dogs and physics, tying in with the book. There was also a caption competition, which I didn’t enter. The plot thickened after The Digital Cuttlefish entered the competition, which is reminiscent of that bit from Terry Pratchett about how the purpose of the Witch Trials is to find out who comes second after Granny Weatherwax.
In the end, Chad decided to give out two caption prizes and two poetry prizes, and I was one of the winners! (The other, of course, was the Cuttlefish.) Here is my entry:
A dog who seeks morsels organic
Such as bunnies that run when they panic
Must be fast and observing
And strong and deserving
And informed about quantum mechanic.
Speaking of quantum mechanics, this seems an opportune time to share something from my university days. Way back in the year 2000, I took a subject called Advanced Professional English, and previously on this blog I’ve reproduced one of my other assignments from it.
In the assignment that I’m going to share today, I endeavoured to write an article about quantum computers that might be published in a mass market computer magazine, the sort that more typically contains reviews of newly released software. As well as the article itself, I had to write an analysis of the writing process (covering, among other things, how the target audience influences the appropriate style and content). Also included was a copy of the email I got back from a physicist I consulted, and, of course, my references. I won’t reproduce the supplementary materials here, although I’m willing to refer to them in the comments.
Bear in mind that this was written almost a decade ago, and by a humble not-yet-blogger who never studied physics beyond First Year. I haven’t kept up with it at all, but physics has moved on since then. For one thing, the emphasis now seems to be less “how many particles can you entangle?“, and more “how long can you keep them that way?“. Also, a few more catchphrases such as “decoherence” have trickled down to the popular science books.
Comments from physicists are welcome, from assurances that I have nothing to be embarrassed about to interesting information about the developments of the last ten years.
And I’m really looking forward to that book…

De laatste raadsvergadering van het jaar. Altijd een mix van blijdschap dat er weer even rust komt, en onrust omdat in juli schijnbaar altijd de wereld vergaat en er daarom nog een hele sloot besluiten genomen moet worden. De SP is al een paar weken met vakantie, waarover in de Raad weer verbazing en ongenoegen werd uitgesproken. Ik snap ook niet dat wekenlang de gehele fractie er niet bij is - drukte mag geen excuus zijn, dan neem je het raadslidmaatschap gewoon niet serieus.
Bij het Open Podium, de vrije inspraak voor burgers, waren twee sprekers. Een verontruste ouder over de Leonardoschool, en “dit keer als burger” Léon van der Meij. De ouder maakte zich zorgen over het gebrek aan financiële steun voor de Leonardoschool vanuit de overheid. Dat die school veel goeds doet weet ik (en vanuit mijn eigen school is het een aanwinst voor Gouda), maar financiering van scholen is toch primair iets van de rijksoverheid. Anders kan ik nog wel een rijtje scholen bedenken die we geld moeten geven. Het verhaal van Léon laat zich niet makkelijk samenvatten, het was een meer filosofische beschouwing over het functioneren van de Raad en het betrekken van de expertise van burgers. Ik voel me er zelf minder door aangesproken, en verwacht ook wel wat van de komende verkiezingen en de nieuwe stemverhoudingen dan. Die maken het hopelijk mogelijk nog scherper te debatteren en heldere keuzes als Raad te maken.
Aan het traject van Armoedebeleid, dat ik twee jaar lang heb mogen voorzitten, is een einde gekomen. Na de discussie over de kaders als A-onderwerp is de uitvoeringsnota als B-onderwerp besproken. Het ene amendement dat D66 voorstelde haalde het niet. Ergens vind ik dat jammer, want ik vond het wel sympathiek: de Geld-Terug-Regeling niet beperken tot een aantal doelgroepen. Maar dat is het verschil tussen een rol in de oppositie en in de coalitie: wij kunnen niet vrijblijvend leuke dingen roepen, alleen maar omdat die sympathiek zijn. Dan moet je het ook goed doen en het benodigde geld, in dit geval minimaal €100.000, reserveren. Wat wil je dan niet meer doen in het sociale domein? Dan liever zo. Prioriteit bij kinderen, ouderen en chronisch zieken en gehandicapten, en de rest zo snel mogelijk aan een duurzame baan met hoog genoeg inkomen helpen. Hilde verwoordde het dilemma mooi namens onze fractie, want makkelijk was het besluit niet. De nota is verder ongeschonden aangenomen, de wethouder kan nu aan de slag met het nieuwe, integrale armoedebeleid. En ik heb het boekje “Het Pauperparadijs” in de aanbieding, een kado voor alle raadsleden maar het stond al in onze boekenkast. Het meest originele verzoek wint.
Het tweede discussiepunt was de Nota Grote Voertuigen. Van de drie moties verdwenen er uiteindelijk twee van tafel. Het amendement van de VVD werd weggestemd - het nam een stok achter de deur weg volgens onze fractie. Het verzoek van CDA en GL om het traject van overleg met burgers en vervoerders inzichtelijk te maken kon na een toezegging van de wethouder al snel worden ingetrokken. Bleven er twee over: een over het experimenteren met een 30km-zone op de singels, en een over het verbieden van vrachtwagenparkeren op de Goudse Houtsingel. De wethouder had opmerkelijk weinig zin om die moties uit te voeren, en werd daarin gesteund door de burgemeester.
Toppunt was wel de mededeling dat de politie een 30km-beperking niet zou gaan handhaven. Niet alleen wij van GroenLinks maar ook het CDA was onaangenaam verrast. Wij stellen de regels, niet de politie. Een slecht signaal. Zeker omdat de singels, volgens de normen die voor weginrichting gelden, best als 30km-zone kan gelden - ook zonder allerlei extra’s als drempels en chicanes. Iedereen wil daar eigenlijk wel een maximumsnelheid van 30km, maar door de verwarring die het college schepte werd de motie aangehouden tot volgende vergadering, om te voorkomen dat deze weggestemd zou worden. Heel bizar, niet uit te leggen ook voor de toeschouwers.
Het laatste punt was de aanbesteding van het Huis van de Stad. Deze is binnen budget gebleven, dus er kan begonnen worden met bouwen. De stemming werd bij wijze van proosten gedaan, en daarmee lijkt het erop dat ik nog ga meemaken (als ik opnieuw word gekozen in 2010) dat de gemeenteraad een echte vergaderzaal heeft. Eindelijk de kantine uit!
Lately I’ve been thinking relatively seriously about getting some decent video recording equipment, but in the meantime I can make very simple recordings using my digital camera or mobile phone. My phone lets me record fifteen seconds of unenviable quality, and it is definitely a challenge to record anything worth seeing in that time.
I have risen to that challenge in the video below, which showcases the fractal tray that I painted a number of years ago. What do you think? Would you like to see more short videos of this kind?

We leven in een laf, bescheten, bang land van goedkope meelopers en meningloze “levensgenieters” met als voornaamste taak het bezitten van een nieuwbouwhuis en het stichten van een gezin. Bij voorkeur met “een leuk actief sociaal leven en een positieve vrolijke instelling”.
Briljante rant van Bert Brussen in reactie op Twitterfoto op groen En dan?.